Εγκαινιάστηκε η φρεγάτα ΚΙΜΩΝ χωρίς αγιασμό

Κρίμα!

Με συγκίνηση παρακολουθήσαμε την παραλαβή ενός υπερσύγχρονου πλοίου του Πολεμικού Ναυτικού. Τεχνολογία, ισχύς, εθνική υπερηφάνεια.
Όμως έλειπε κάτι ουσιώδες: η προσευχή.

Η παράδοση του Γένους μας – από τα βυζαντινά πλοία έως το ’21 και τους αγιασμούς των στρατευμάτων – δεν ήταν λατρεία των όπλων, αλλά ικεσία προς τον Θεό να φυλάξει τους ανθρώπους και να αποτρέψει το κακό.

Η απουσία αγιασμού από μια τέτοια εθνική στιγμή δεν είναι απλώς τελετουργικό κενό, αλλά πνευματικό σύμπτωμα:
δείχνει μια κοινωνία που προβάλλει την τεχνολογική ισχύ, αλλά διστάζει να ομολογήσει δημόσια ότι χωρίς τον Θεό τίποτε δεν ευδοκιμεί.

Η Ελληνική Πολιτεία και πάλι μιμήθηκε ξανά τον άφρωνα πλούσιο του Ευαγγελίου που φρόντιζε τα πάντα για τον βίο του αδιαφορώντας παντελώς για την σωτηρία της ψυχής του, που είναι και το ζητούμενο.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία προσεύχεται για τον άνθρωπο που καλείται να φυλάξει την πατρίδα και την ειρήνη.
Χωρίς προσευχή, καμία ισχύς δεν είναι πλήρης.
Χωρίς τον Θεό, καμία ασφάλεια δεν είναι δεδομένη.
«Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου του Θεού ημών μεγαλυνθησόμεθα » (Ψαλμ. 19,8).

Με τον Θεό, ακόμη και η ισχύς γίνεται διακονία ειρήνης.

Που είναι το παράδειγμα του Ναύαρχου Κουντουριώτη που πριν από κάθε ναυμαχία στο εκκλησάκι του θωρηκτού «Αβέρωφ» έκανε θεία λειτουργία ;Έτσι εκδιώχτηκαν οι Τούρκοι από το Αιγαίο. Ακούει κανείς;

Προσευχόμαστε για τα πληρώματα, για τους κυβερνώντες και για να μη χάσει ο τόπος μας τη μνήμη της πίστεως που τον κράτησε όρθιο.